Daar zit ik dan, in de vliegtuig op weg om voor de allereerste keer naar Seoul, Korea te vliegen. Terwijl iets meer dan 24 uur geleden, ik nog aan de telefoon was en de vraagstelling kreeg of ik voor een paar dagen naar Korea wou komen, om te assisteren in het binnenhalen van een groot internationaal project. En uiteraard kon ik deze kans en ervaring niet zomaar laten gaan, ondanks het feit dat het zo plotseling was. Een half uur na mijn telefoongesprek, kreeg ik een email binnen waarin een schema, weersvoorspelling en een e-ticket zat. Waarna het toen pas echt tot me doordrong dat komende week iets anders zou lopen dan ik gepland had.

Toen ik daar in het vliegtuig zat, had ik eigenlijk van mezelf wel verwacht dat ik zenuwachtig zou zijn. Maar misschien omdat ik de dag ervoor zo druk bezig was om alle projecten zo goed mogelijk neer te leggen en nog drukker bezig was om te bedenken wat ik moest inpakken, dat ik helemaal vergeten was om zenuwachtig te zijn.

Eenmaal aangekomen stond buiten de gate een man met een bordje met mijn naam erop en werd ik begeleid naar de auto, om richting de hotel te gaan. Althans dat dacht ik. Maar in gebrekkig Engels en handgebaren werd mij te kennen gegeven dat ik per direct naar een meeting moest. Dat was lekker dan, net uit het vliegtuig gestapt en helemaal onvoorbereid een meeting aangaan met mensen die ik nooit had gezien.

Al snel kwam ik op de plaats van bestemming. Niet eens bekomen van de reis, zat ik opeens tegenover niemand minder dan John Martinotti, de man achter de World Music Awards, iemand die met talloze grootheden heeft samengewerkt zoals Michael Jackson, Madonna, Mariah Carey, en vele anderen. Wat de druk op mij nog meer opvoerde. En hij keek me aan met een blik alsof die wou zeggen; “Wie ben jij? Wat doe jij aan deze tafel? Wat moet een broekie mij kunnen vertellen?” Maar hij was niet de enige met vraagtekens. Ook ik wist niet wat de precieze reden was dat ik daar zat. Mijn briefing was namelijk nogal nihil, en alles was behoorlijk snel gegaan. Enige wat ik op dat moment kon doen, is te kijken hoe ik werd geintroduceerd en aan te passen aan de richting hoe het gesprek ging.

“John, let me introduce you to Jiimi from the Netherlands. He will assist us with our whole marketing strategy for our upcoming project.” Aan de ene kant was ik blij en opgelucht dat ik werd geïntroduceerd op mijn eigen expertise en dat zelfs mensen in Korea dit erkennen. Het enige probleem was dat ik dus helemaal geen informatie had hoe ik moest anticiperen en wat de details waren van het project. En voelde me op dat moment om eerlijk te zijn wel een beetje voor het blok gezet, maar er was geen tijd om daar verder nog aandacht aan te besteden. Sterker nog, voordat ik zelfs in mijn gedachten meer aandacht aan kon besteden, begon meneer Martinotti al met het stellen van zijn eerste vraag. “So Jiimi you’re the main guy for the creativity and communication to reach our audience. What are your plans?” Een hele simpele vraag, maar ook één waar je niet zomaar antwoord op kan geven.

Helaas moet ik jullie het antwoord even schuldig zijn tot mijn volgende column, omdat ik het maximaal aantal woorden heb bereikt voor dit keer.

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op