‘I am pregnant!’ zegt een goede vriendin van mij via Facebook tegen me. ‘Congratulations!!’ zeg ik. De laatste jaren zie ik steeds meer mensen trouwen en kinderen krijgen. Ik merk dat ik meer en meer ontroerd raak van baby’s, maar om nu zelf gelijk te beginnen is me toch nog een stap te ver. Ik vind het een hele verantwoordelijkheid. Wanneer neem je deze stap?

Een vrouw is vruchtbaar, zodra ze menstrueert. Naarmate ze ouder wordt, neemt de vruchtbaarheid af. Een vrouw van 35 is nog maar half zo vruchtbaar als een vrouw van 25-30 jaar. De voorraad gezonde eicellen raakt op. In mijn omgeving hebben vrouwen van mijn leeftijd (29), of nog geen partner, of al een kind, of ze willen geen kinderen, of ze zijn dit van plan ergens wanneer ze boven de 30 zijn. Tot het laatste behoor ik.

Kun je, je voorstellen dat je de hele dag in dienst staat van deze kleine ‘mini me’? Enerzijds denk ik dat ik tot over mijn oren (net als alle andere ouders) verliefd zal zijn op mijn ‘toekomstige’ kind, maar anderzijds vrees ik dat ik me ook ontzettend kan gaan ergeren aan een kind die je continu roept. Op een gegeven moment zou ik roepen:  ’Zoek het zelf maar uit!’ Of ‘Ga maar naar je vader! Ik heb geen zin in je!’ Ik zie mezelf al achter het fornuis elke dag, wachtend op mijn man, met krijsende kinderen op de achtergrond. Nee, zo erg kan het niet zijn. Sommige kinderen zijn heel voorbeeldig, schattig en lief.

Als ik soms te lang achter het fornuis sta, begin ik al kribbig te worden. Sommige dagen na werk, zou ik zo op de bank in slaap kunnen vallen, en in het weekend red ik het net om boodschappen te doen en het huis schoon te maken. Hoe moet dat als je kinderen hebt? Maak je dan het huis nog wel schoon? Ze gaan het toch weer vies maken. Kleren zullen wel een berg werk worden. En als ze ziek worden, zou ik me zo hopeloos voelen. Als ik kijk naar de moeder van mijn vriend, is zij een absolute keukenkoningin. ‘Voel je je niet lekker? Ik maak wel een herbal soepje voor je.’ Met Oud en Nieuw maakt ze een aantal Kuehs. Ik ben al blij als ik één keer in de paar maanden één taart kan maken. Elke dag tovert ze een heerlijke maaltijd tevoorschijn. Wat een geduld. De hele dag in de keuken staan zonder maar ooit te klagen. Ze haalt er plezier uit om mensen te zien genieten van haar maaltijd. Een immens respect heb ik daarvoor. Mij gaat het nog niet lukken.

En wat als je niet gelijk zwanger raakt? Dat je een heel proces moet ondergaan. Dat je het moet gaan doen op bepaalde tijden, omdat je dan het meest vruchtbaar bent. Dat je er dan eindelijk klaar voor bent, maar dat dan blijkt dat jij en je partner geen kinderen kunnen krijgen samen. Zo zijn er nog meer doemscenario’s.

Mocht je eindelijk toch zwanger zijn, dan denk ik (hoop ik) dat het vanzelfsprekend gaat. Dat wanneer je zwanger raakt, vanzelf de zorgzame moedergevoelens (of niet) naar boven komen borrelen. Dat je opeens een held wordt en een sterker persoon. Omdat je wel moet. Bij de eerste aanblik smelt je hart weg en denk je: ‘voor dit mannetje of schattig meisje ga ik mijn leven lang vechten en verzorgen.’ Dit zal naast je partner altijd je prioriteit zijn. Maakt niet uit wat je doet. Zodra je eraan begint is er geen weg meer terug. Je hebt een gezin en daar ga je voor. Ik ga maar nog even blijven kijken hoe anderen het doen en wanneer ik boven de 31 (ik word al 30 dit jaar!) ben, zal ik mezelf maar een keer even goed door elkaar schudden en zeggen: ‘Kom op, meid! Je kunt het!’

Shuh-Wei Soo

GEEN REACTIES