Op 8 april was het dan zover: Steve Aoki, de 34-jarige producer en dj uit de Verenigde Staten, trad op in Paradiso (Amsterdam). Ik ken hem via een vriendin, van de hit No Beef met dj Afrojack. Verder kende ik geen enkel ander liedje van hem. Toch had ik een sterk gevoel dat ik naar zijn optreden moést gaan, toen ik hoorde dat hij hier een concert zou geven.

Die dag moest ik werken, maar gelukkig mocht ik iets eerder weggaan. Onderweg naar huis had ik de kaartjes nog kunnen kopen. Ik was bang dat ze uitverkocht zouden zijn, maar de verkoper zei dat er meer dan 200 plekken vrij waren! Aan de éne kant was ik blij dat ik nog kaartjes kon bemachtigen, maar aan de andere kant stond ik er ook niet op te springen om in een bijna lege zaal te staan.

Het gedreun van de muziek was buiten al te horen. Ik vond het allemaal erg spannend, want ik wist niet precies wat voor muziek of show ik kon verwachten. Volgens het programma zou de show om 22.00 uur beginnen, maar dat was uitgelopen. Gelukkig voor ons, want we waren iets later. Ik was blij dat ik de kaartjes al had gekocht. Daarom hoefden we niet in de ellenlange rij te staan. Toen we Paradiso binnenliepen was het er heel erg druk. Nadat we langs de garderobe waren geweest, konden we eindelijk de zaal in. De muziek stond superhard en het was er bomvol. Zelfs boven op de balkons stonden er mensen. Een man stond achter de draaitafel. We hadden een goed plekje, links in het midden van de zaal, kunnen vinden. Na een tijdje werd Steve aangekondigd en kwam hij het podium op om achter zijn draaitafel te staan. Het feest kon beginnen! Hij begon zijn nummers te draaien en het publiek kwam los. Na een aantal nummers te hebben gedraaid, ging de eerste fles champagne open (nadat het heftig was geschud) en werd het over het publiek heen gegoten. Het publiek werd losser en er werd ook heftiger gedanst, terwijl er eigenlijk bijna geen plek was om te dansen. We zaten als haringen in een ton. In de voorste rij zag ik iemand met een kartonnen bordje in de hand waarop stond geschreven: ‘Cake Me!’ Ik wist in eerste instantie niet wat ermee bedoeld werd, maar daar zou ik gauw genoeg achter komen…

Steve had even later een hele taart in zijn handen en de mensen die vooraan stonden leken te smeken om te worden ‘gecaked’. De taart werd even later volop in iemands gezicht en op het lichaam gegooid. In totaal werden er drie flessen champagne en één fles wodka opengemaakt om over het publiek heen te gieten. Daarna werd er ook een opblaasbare boot tevoorschijn gehaald. Steve wees iemand aan om op de boot te zitten. De boot werd het publiek ingestuurd. Het was een soort van crowdsurfing. Later was het Steve’s beurt om te crowdsurfen.

Gedurende de show was er ook een fotograaf aanwezig om foto’s te maken. Steve had er ook een aantal gemaakt, die hij op Facebook zou plaatsen. Naarmate de avond vorderde, konden wij gek genoeg steeds meer naar voren toe. Uiteindelijk stonden we zelfs bijna front row. Voor even was dat leuk, maar toen begonnen sommige toeschouwers op elkaar in te duwen; er ontstond een ware mosh pit. Na een tijdje hielden ze daarmee gelukkig op en konden we weer van de muziek genieten. Het concert liep op zijn einde en Steve begon het publiek al te bedanken voor de geweldige avond. Er was echter nog één liedje waarop ik me heel erg op had verheugd… En ja hoor, No Beef werd gedraaid. He saved the best for last. Het publiek ging nog één keer helemaal los. Nadat Steve het publiek nog een paar keer had bedankt, was het concert afgelopen. Volgens mij was daarna nog een signeersessie. Om 6.00 uur ’s ochtends moest ik weer werken, maar dat maakte niet uit na zo’n avond. Het was een 1e Paasdag om nooit te vergeten.

 

GEEN REACTIES