Heb je dat ook wel eens? Dat je soms het gevoel hebt dat je mensen maar al te graag achter een behang zou willen plakken. En ze daarna ook nooit meer van erachter vandaan halen. Of dat je ze even zoals in Paint eens flink zou kunnen uitgummen. Natuurlijk heb je dat wel eens meegemaakt. Er zullen bar weinig mensen in de wereld zijn, die durven toe te geven dat ze dit niet hebben meegemaakt.

Vaak geldt deze boodschap niet alleen voor de mensen die je (aardig gezegd) niet mag, (wat minder aardig gezegd) uit het diepste van je hart haat. Nee, het kan juist heel goed zijn dat dit juist bedoeld is voor mensen in jouw directe vriendenkring. Want denk nou eens zelf, hoeveel tijd en energie wil je in mensen steken die je niet zo heel veel doen. Of zelfs niet eens werkelijk kent? De irritatie blijft hoogstens enkele minuten bij je hangen, omdat je achteraf toch wel weet dat je ze daarna niet meer gaat zien. Of voortaan met een reuze boog er maar omheen gaan lopen. Nee, het gevaar zit hem er juist in dat dit vaak voor gaat komen in je eigen directe vriendenkring. Mensen waarmee je vaak verschillende dingen hebt gedeeld, die misschien (te) veel over jou weten. Waardoor er dus uiteindelijk wrijving kan gaan ontstaan.

Uit een verontrustend onderzoekje is zelfs gebleken dat je eens in de zeven jaar een deel van je vrienden kan kwijtraken. Dit heeft natuurlijk wel te maken met het feit dat je veel verschillende fases meemaakt in je leven. Je leeft in eerste instantie als een baby, die totaal geen besef heeft van de mensen om zich heen. En daarna als peuter en kleuter, alles wat op dat moment tegen je aanpraat en een klein beetje aandacht geeft is op dat moment al je allerbeste vriend(in). Daarna ga je voor het eerst naar een echte grote kinderenschool, namelijk de basisschool. In elkaars poëziealbums schrijf je op dat moment bij de persoon waar je misschien de meeste snoepjes krijgt. “Rozen verwelken, schepen vergaan… maar onze vriendschap zal altijd bestaan!”  Nou pak even je poëziealbum erbij, en kijk even voor jezelf na of jouw beste vriendjes van toen nu nog steeds jouw beste vrienden zijn. Of gewoon nog deel uit mogen maken van jouw vriendenkring. Vaak niet. Daarna ga je naar de middelbare school, hogeschool/universiteit/werk enz.. Erg veel verschillende plekken waar je allemaal mensen kan ontmoeten, allemaal mensen die jouw potentiële vriend of vriendin kan zijn voor de komende zeven jaar dus. Als we dat onderzoek zouden moeten geloven.

Een klein beetje verontrustend misschien dan wel, als je nu hele goede vriendschappen hebt met mensen. Maar nu ook al weet dat het over zeven jaar over zou kunnen zijn. Natuurlijk zouden wij niet zo moeten denken, vriendschap is iets wat je zelf in je hand hebt. Als je vrienden hebt die jou compleet verwaarlozen bij het bereiken van een andere fase, dan kan je er uiteraard wat van zeggen. Of zij er dan naar willen luisteren is een ander verhaal. Maar zolang je met man en macht hebt geprobeerd de vriendschap te behouden, en het strandt alsnog. Dan zou het vroeg of laat toch wel gebeurd zijn. Als ik zelf terug zou moeten kijken naar mijn eigen tijdlijn en vrienden, dan kan ik deze link wel redelijk maken. Met name al die verschillende fases, en natuurlijk je eigen kijk op hoe men zich als vriend of vriendin zou moeten gedragen. Daarop worden je eigen vriendjes en vriendinnetjes vaak wel weer op gesorteerd. Uiteindelijk treur ik er niet om, soms krijg je dus van die momenten dat je mensen achter het behang wil plakken. De één zal er misschien permanent achter blijven, en de ander niet. Maar naar verloop van tijd besef je dat de mensen die je niet achter het behang hebt geplakt, of er weer uit hebt gehaald zich mogen scharen tot jouw groepje waar je mee kan gieren, brullen, schoppen, slaan en praten. 😉

 By Irene Quah

GEEN REACTIES