Column: Mijn laatste dag in Los Angeles en eerste week in Nederland…

Op zondag 31 juli was het zover… mijn terugreis van Los Angeles naar Amsterdam was gepland. Nu nog de laatste lootjes: mijn spullen inpakken, abonnementen opzeggen en afscheid nemen van iedereen.

Ik had uiteraard al alles klaar gezet en ik wist dat ik in 2 jaar een hoop spullen had verzameld. Ik had een auto (achterbak en achterbank), 2 koffers en 3 pakketten tot mijn beschikking.
Dit leek me van tevoren ruim voldoende en ik begon met mijn auto in te pakken aangezien ik dit 30 juli bij de haven af moest geven aangezien dit dan 2 weken later verstuurd zou worden vanuit Long Beach Rotterdam.

Ik moest de auto afdroppen voordat ik mijn tas had ingepakt. Dat was een domme fout aangezien ik eigenlijk nog ruimte had wat ik dus niet benut had. Hier heb ik dus uiteraard niet optimaal gebruik van kunnen maken. Ik had sleutels, custom forms ingevuld, rekening betaald en het enige wat ik nog moest overhandigen was het eigendomsbewijs. Ik had een mooie binder met alle belangrijke spullen en daar zat alles in behalve dat bewijs. Ik heb zo lopen balen en ik vroeg wat de opties waren. Ze gaven me 3 opties: thuis zoeken en sturen met de post, naar de Division of Motor Vehicles en een nieuwe aanvragen (dat kost 4-5 uur en $100+) of een bureau inhuren en dat kost $250+ en daar komt ook veel bij kijken. Ik heb veel gestressed in mijn leven maar dit was het moment waar ik echt alles even verloor.
Ik had in mijn hoofd optie 3 om er gewoon vanaf te zijn en ik ben naar huis gegaan. Thuis ben ik toevallig nog even gaan kijken in een zak met oud papier en tot mijn grote verbazing vond ik daar een envelop met mijn titel. Ik heb serieus een vreugde dans gedaan van 5 minuten en ik ben echt nog nooit zo blij geweest.

Ik heb vervolgens mijn koffer ingepakt en ik had verwacht dat dit makkelijk zou passen. Helaas heb ik dus een 4e pakket moeten klaar maken en ook die was ongeveer $92 per pakket. Ik had hier echt beter over moeten nadenken en gewoon alles in mijn auto moeten zetten. Vanwege tijdgebrek had ik niet de luxe om 2 last-minute trijpen te maken. Ik had dus de keuze om naar de haven te gaan en mijn eigendomsbewijs af te geven of het pakketje te droppen bij het postkantoor.

Ik heb gekozen voor het eerste en in mijn ogen het belangrijkste en ik heb het pakketje aan het toenmalige
vriendinnetje en inmiddels ex-vriendinnetje gegeven in de hoop dat ze het voor me zou posten.
Dit was misschien niet mijn meest briljante beslissing in mijn leven, want tot op de dag van vandaag (2 weken later heeft ze nog steeds niet het pakketje verstuurd. Ook van de andere 3 pakketten zijn op dit moment pas 2 pakketten aangekomen, dus ik ben benieuwd wanneer het 3e pakket en het 4e pakket binnen gaan komen.

Ik kwam aan op zondag 1 augustus op Schiphol en er was een klein welkomst committee te wachten van
familie (neefjes, nichtjes, mijn zusje en mijn ouders), die om 10 uur ‘s avonds naar de luchthaven waren gereisd. Ze hebben helaas meer dan een uur op me moeten wachten…want je raad het nooit KLM was mijn koffers kwijt geraakt. Het heeft ze 2 dagen geduurd om ze terug te vinden maar ik was maar al te blij om een deel van mijn spulletjes te krijgen.

Ik moet zeggen dat Nederland in mijn opzicht niet heel drastisch is veranderd. Ik ben 2 jaar lang niet terug geweest maar ik heb het gevoel dat alles verder is gegaan maar dat ik gewoon een beetje veranderd ben. Ik moest weer wennen aan het openbaar vervoer, fietsen en veel lopen. Dat was ik helemaal niet meer gewend aangezien je in Amerika letterlijk alles doet met de auto.

Ik had dus gelijk een OV chip pas gehaald en natuurlijk vergeet ik de eerste keer om uit te loggen en dat is 4 euro boete die in rekening werd gebracht. De tweede dag kreeg ik nog een verassing van Nederland en dat was een hevige regenbui. Dat had ik in geen jaren meer gezien want in Californië zitten we midden in
een woestijn dus regen heb je daar nauwelijks.
Ik moet zeggen het is fijn om mijn vrienden, familie en iedereen weer te zien. Ik had van tevoren niet verwacht dat ik ons koud kikkerlandje op die manier zou missen.

Ik heb een lijst van mensen die ik nog even moet opzoeken en moet groeten, dus mocht je me nog niet gezien hebben dan ben ik je niet vergeten en schroom niet om mij een facebook/hyves/mailtje of sms-je te sturen om mij hieraan te herinneren.
Het duurt allemaal wat langer…jet lag is zwaarder dan ik had verwacht. Ik zal proberen de komende tijd wat vaker naar onze feestjes te gaan, dus je zal me sowieso zien bij de feestjes die wij organiseren…

By Melvin (melvin@asn-online.nl)

GEEN REACTIES