December. Voor velen een feestmaand en voor sommigen begint het met de oer-Hollandse Sinterklaas. In Nederland ontkomt men gewoon niet aan deze festiviteiten. Winkels zitten vol met Sinterklaas-snoepgoed, scholen trommelen ieder hun eigen Sinterklaas op die je altijd aan iemand anders doet denken, zelfs op de televisie worden speciale Sinterklaas-afleveringen vertoond. Hoewel ik nu natuurlijk van het bestaan van deze feestdag afweet, was dat niet altijd zo.

Aangezien mijn Chinese familie dit niet vierde en mij ook niks werd verteld hierover, ging mijn eerste Sinterklaas-herinnering zo: op een koude winterdag werd heel groep 2, waarin ik toen zat, in paartjes verdeeld met de kinderen uit groep 7 (op mijn basisschool werden groep 1 en 2 in paren verdeeld met groep 7 en 8 bij ‘de Sinterklaasaankomst’ vanwege de veiligheid). Mijn partner trok mij al snel naar buiten waar iedereen in een lange rij stond. Aangezien ik een klein meisje was, liet zij mij voor haar staan, zodat ik goed zicht had. Na een klein beetje wachten begon het geschreeuw en gelach. De goedheiligman en zijn hulpjes liepen langs de rij om handen te schudden en snoep uit te delen. Haast iedereen stak zijn handen uit, zo ook mijn klasgenoten. Ik, overdonderd door het plotselinge gejoel en het vreemde opaatje in het rood en jolige Pieten die overduidelijk populair waren, ookal snapte ik echt niet waarom, probeerde juist naar achter te lopen om me te verbergen in de menigte. Mijn partner probeerde mij over te halen mee te doen met de festiviteiten, maar weet je, snoep aannemen van een oude, vreemde man in een freaky kostuum met twijfelachtige vrienden was toen niet echt mijn eerste prioriteit. Einde herinnering.

Een paar jaren later had ik het onder de knie. Sinterklaas werd op school gevierd, maar thuis deden we er niks aan. Dat kwam omdat Sinterklaas op school werd gespeeld door een leraar en Sinterklaas zelf bestond niet… Toch? De meeste klasgenoten beweerden van wel. Ik vroeg het aan mijn oudere zus, die het vast wel wist. Haar antwoord? ‘Tja…. Dat kan ik niet zeggen. Je moet er zelf achter komen.’ -_- Ookal zei ik dat ik het niet erg vond dat er geen Sinterklaas bestond, ze wilde het gewoon niet zeggen en ik was in een fase dat ik echt een definitief antwoord wilde. Ik besloot toen om een experiment te doen om achter het antwoord te komen. Op een nacht liet ik, samen met mijn broertje en zusje, onze schoenen met verlanglijstjes buiten bij onze voordeur. (We woonden toen nog in een hoge flat en ik beredeneerde dat als Sinterklaas bestond, het vast te moeilijk zou zijn om door de kachel heen te komen.) Als er de volgende dag niks in de schoen zat, dan wist ik genoeg. Als er wel wat in zat, tja, hoe slecht was dat nou? Zo had ik dus een win-winsituatie. In de ochtend deed ik meteen de voordeur open. En ontdekte ik pepernoten in onze schoenen. Ik was verbijsterd.

Ik ging meteen naar mijn zus en ouders om te vragen of ze iets had gedaan, maar zij ontkenden. Dit scenario had ik zo niet verwacht. Mijn klasgenoten waren ook verbaasd en eerlijk gezegd vond ik de situatie oneerlijk. Wat had ik nou aan pepernoten? Zo lekker waren ze geeneens. Als Sinterklaas wel bestond, dan was hij een krent. Ik had nog liever niks, zodat ik definitief kon zeggen dat hij niet bestond. Het was een paar weken later dat ik ontdekte dat een buurvrouw de pepernoten in onze schoenen had gedaan. Zij had de schoenen gezien, nadat ze terugkwam van het uitlaten van haar hond en dacht aardig te zijn met de pepernoten, niet wetende dat ze alleen verwarring zaaide.

Nou ja, het punt van het verhaal? In veel Aziatische families wordt Sinterklaas niet gevierd, maar wel op school. Dus heb je jongere zusjes en/of broertjes, probeer de feestdag tenminste goed uit te leggen of zonodig de waarheid te vertellen. Want als die wel zou geloven en niks zou krijgen, dan is dat ook wel sneu.

GEEN REACTIES