Zo zit je met je drukke bips in Shanghai en zo zit je het volgende moment lang uit en lekker..ehhm, meer opgekropt en “bu shufu” tussen de Chineesjes in een vliegtuigstoel op weg naar het land der schone lucht. Zo zat ik bijna twee weekjes geleden gelukkig als kleine Chinees niet zo heel erg oncomfortabel fijn tussen mijn landgenoten op weg naar mijn tweede land. Aan jullie nu de opgave om de stukjes van de legpuzzel uit te vogelen: wie zijn die landgenoten en wat is mijn tweede land? Weet jij het? Helderheid volgt hierna.

Een 11-urige vlucht met tussenstop in Helsinki, prima, doen we wel even.

Flashback…eigenlijk moet ik even vertellen over mijn dag voor vertrek, dit is verder niet echt relevant voor dit verhaal, maar toch wil ik dit graag met jullie delen. Zondagochtend 9.40 zou mijn vlucht vanuit Pudong Airport vertrekken. Zaterdag had ik dus mooi ingepland, na een harde week arbeid verricht te hebben, dat ik de laatste inkoopjes kon doen, rustig aan kon inpakken en lekker eens op tijd naar bed om fris en fruitig het vliegtuig in te stappen de volgende ochtend.

Hoe het echter ging: zaterdagochtend vroeg werd ik gebeld door een vriend van een vriend die zojuist voor de eerste keer in zijn leven aan was gekomen in Shanghai, geen woord Mandarijn spreekt en zijn netjes geregelde apartement niet binnen kwam, omdat zijn sleuteltje van het postvak verroest was. Hmm, niet zo netjes geregeld dus vriend van vriend, ik bedoel jou Bri, mocht je dit ooit lezen. Na wat over en weer gekletst te hebben met de lokale housekeeper, tot de conclusie te zijn gekomen dat vriend van vriend even bij mij kon crashen, kreeg vriend van vriend met behulp van de klusjesman de sleutel geluk- kig aan de praat.

Goed, mooi om zo op tijd mijn dag te beginnen, tijd om inkopen te doen! Nee! Vriendin A belt op: “Ja, er is vandaag een poolparty die eindelijk door kan gaan, je moet gezellig mee!” Ik: “Hmm, ik moet nog wel wat last minute shopping doen?” Zij:”Dan doe je dat nu toch even vlug en gaan we daarna zwemmen.” Ik: “Hmmm, is dat handig?” Vriend B belt op (ik weet zeker dat zij een pact hadden gesloten):”Wii, the weather is awesome!” Ik: “Tja, da’s waar…ok ok dan, doe ik nu de belangrijkste inkopen en dan ga ik echt om 7 uur naar huis om de laatste dingen te regelen en te pakken!” Vriendin A & vriend B:”Sure sure..see u at the poolparty!” Dat had al een hint voor mij moeten zijn.

Zo gezegd, zo gedaan, 7 uur en het zwemfeestje loopt ten einde. Mijn leuke vrienden: “Waar gaan we eten? Wii, je moet nog wel even gezellig mee, eten moet je toch!” Mijn vrienden zijn grappig en sneaky. “Okay, alleeeeeen even snel mee eten en dan ben ik echt weg; ik moet mn hele koffer nog inpakken!” Eten op: “Guys, where we gonna meet before we head to the clubs?” “Ha ha, funny, I’m going home and pack my suitcase.” “Let’s meet in an hour at Friend C’s place, then u can pack in the meanwhile Wii!” Nog een keer: mijn vrienden denken soms dat ze grappig zijn. “Wii, just pack when u get home from clubbing, what do u need for Holland anyways?” Vriendin A:”Let’s go babe, I’ll help u pack now.” Ik ben een sufferd en makkelijk over te halen, ach wat moet ik nu inderdaad pakken? Doe ik wel na ’t uitgaan inderdaad, dan slaap ik maar niet, kan ik tenminste pitten in ’t vliegtuig.

Hup naar huis, hup drie belangrijke dingen in m’n koffer gegooid, hup omgekleed en hup door naar vriend C. Mini feestje daar even, toen naar club Sin, en ach ja waarom ook niet mee om 2 am naar feestje nummer ehh..ik ben de tel kwijt, bij Bar Rouge. Uiteindelijk om 5 uur thuis. Doodmoe: pakken? Nee: slapen!

6.40 am belt mijn lieve zusje mij op uit Nederland: “Schat, ben je al helemaal klaar? Je moet zo een taxi pakken om op tijd op ’t vliegveld te zijn hè!” “Sch**sse! Pakken pak- ken, snel, snel! Ik moet ophangen. Doei lief zusje!” – Om op tijd in te checken moet je rond 7.40 am uiterlijk bij het vliegveld zijn als je een vlucht om 9.40 am hebt, dit heb ik hardleers ondervonden tijdens een vorige vlucht. – In 10 minuten gespeedpacked, wat ik vergeet, vergeet ik maar. Semi stressend (ik ben niet goed in stressen, ik kan het gewoon niet echt..tot spijt van velen van mijn naasten en geliefde vrienden) en semi-ach ja, ik kan het nu toch niet meer veranderen in de taxi. Aankomst: 8.30 am. Incheck- balie nog open? Jaaaaaaaaaa! Bofkont, ooit kom ik er echt niet mee weg.

9 am in mijn stoel in ’t toestel tussen de Chinezen en daar zat ik dan helemaal klaar voor mijn vlucht en eigenlijk begint hier het verhaal wat ik jullie wilde vertellen. Ik typ even door, dan heb ik gelijk m’n column voor de volgende keer waar die helderheid hopelijk boven water komt. Wordt vervolgd…

Urs truly, Wii

GEEN REACTIES