Deze titel stond twee weken geleden op een blanco digitaal A4’tje op mijn laptop. Dat betekende dus nog 14 dagen de tijd om dat blanco blad te vullen. Top! Genoeg ideeën, te veel ideeën eigenlijk, tijd genoeg om het te laten bezinken en dan dat juiste onderwerp te kiezen om op papier tot leven te brengen.

Goed, vandaag ongeveer een uur voor mijn so called deadline  en nadat meneer de grote baas mij redelijk een aantal keren op ’n vriendelijke, maar o zo ineffectieve manier erop heeft geattendeerd dat ik mijn stukje moest inleveren (here’s your lil shout out again mella..woops en daar ga ik weer met m’n dutchlish..maar daar een andere keer meer over) ben ik dit stukje aan het tikken terwijl mijn mannelijke vrienden (een american boy and a french-chinese-russian-vietnamese gangsta) hier Samantha een “neckmassager “zien proberen te ruilen op dvd. Ja, mijn mannelijke vrienden zijn erg mannelijk!

Nu ben ik aan het denken wat de rode draad wordt voordat ik alweer het einde van deze bladzijde raak.
Zoveel topics, en meer topics die zo van uit mijn gedachten niet direct op papier vloeien, maar in plaats daarvan verlo- ren gaan in mijn geheugen. Gelukkig is mijn geheugen een oneindige database van herinneringen, dus maak je geen zorgen. Die topics passeren allemaal een keer de revue.

Al met al zijn we weer een alinea verder en heb ik nog steeds niet veel zinnigs gemeld. Ik had zojuist een goed idee in m’n hoofd, maar die is helaas niet eens naar mijn oneindige database gevloeid, maar direct naar de lucht hier. En het moraal van dit verhaal lieve kindertjes: word niet zoals ik en stel geen dingen uit tot morgen die vandaag ook kunnen. Ja, soms moet je met clichés strooien om een stukje column op te vullen. Tenzij je natuurlijk awesome stukjes tekst wil fabriceren, dan zou ik zeggen: vooral doorgaan! Voor de oplettende lezer

(who am I kidding?) u know what I’m talking about. De zomer is zeker nog niet voorbij!

Urs truly, Wii

 


GEEN REACTIES