In den beginne…

..was het woord. Schrijven is een kunst. Daar kom ik dan aan als amateurtje; vanuit een informeel chatgesprekje rolde eeneens het idee of Miss Spraakwater het niet leuk zou vinden om ASN’s column in te vullen. Leuk, why not? Alleen als ik niet de horoscoop erbij hoefde te doen.
Want zeg nu zelf: je reputatie als beginnend columniste wil je toch niet in het water gooien door een horoscoop erbij te schrijven? Bij een column gaat ‘t om de kunst van het geschreven woord, een horoscoop daarentegen gaat om lots of blublu en blabla. Als horoscoopschrijver word je niet serieus genomen. Ook niet als amateurtje. Wil ik serieus genomen worden? Uiteraard, serieus is mijn middle name. Daarom doe ik dit ook. Mijn droom is om Carrie Bradshaw te zijn in the near future. Lees: Carrie’s wardrobe & schoenen te hebben. Dream on!

Euhm ja, back to business, inspiratie voor een leuk stukje tekst. Waar houd ik jullie aandacht mee vast? Goed, om te beginnen een korte intro: ik ben een kleine poepchinees en inmiddels een tijdje woonachtig in Shanghai. That’s enough for now. Ga nu alsjeblieft niet m’n profile op Hyves of Facebook opzoeken. Probeer me te leren kennen via deze column.

Of het doel van deze tekstjes wordt dat ik jullie ga vervel- en met saaie verhalen uit Shanghai? Nopes, fear not! Die bestaan namelijk niet, Shanghai IS NIET saai. Behalve het feit dat je misschien nooit zult wennen aan de roggelende voetgangers en/of de duwende ,drangende menigte in het openbaar vervoer, this Paris of the East has still captured my heart.

De stad heeft zoveel te bieden, het ademt, leeft en groeit als een tierelier. Internationaler dan dit kan het bijna niet worden, mensen uit de hele wereld komen hier samen om een meltingpot van culturen en ideeën tot stand te brengen. Ja, Shanghai bevindt zich in China, maar SH is geen China meer. Stad die nooit slaapt? Ja. Internationale Cuisines? Ja. Shopwalhalla? Ja. Skyscrapers en Booming Businesses? Ja (ook in deze tijden)!

Natuurlijk wil ik hier niet mijn achtergrond mee verloochenen, ik ben nog altijd die poepchinees en Shanghai heeft ook zeker haar eigen, oude, prachtige cultuur. De “banketbakkers” die voor dag en dauw verse sojamelk en bao’tjes aan het voorbereiden zijn, de vakmanschap van de sleutelboer en de schoenmaakster op de hoek die voor 1 euro je sleutel en schoen repareren, de dansende omaatjes en opaatjes die hun Taiqi in het park beoefenen. Shanghai bruist! Het bruist van de synergie tussen het moderne en het traditionele, het jonge en het oude, het vertrouwde en het onverwachte. Never a dull moment they say..and I guess they’re right. En die roggelchinezen? Ach, gewoon terug roggelen.

Volgende keer iets meer in detail. Dan komen de echte verhalen..Ik moet leren minder engels door m’n tekst te gooien. Wie denk ik dat ik ben? Barry Stevens? Puhlease woman! O ja en ik moet leren minder tegen mezelf te praten.

Urs truly,
Wii (Nintendo did steal my name I’m telling u..)


GEEN REACTIES