Zaterdag 20 december was het dan zover. Maanden geleden was de datum al met veel liefde omcirkeld in mijn propvolle agenda. Nachtenlang vóór de bewuste dag deed ik geen oog dicht. Op die dag mag namelijk helemaal niets gebeuren! Behalve voorbereidingswerk doen voor dat ene feest in de avond waarbij al mijn favoriete artiesten zich gingen verzamelen op een toplocatie in Rotterdam.

Mijn zo begeerlijke favoriete dj zou er optreden, gevolgd door een brute electro dj-duo die ik altijd live wilde zien draaien. En vanaf een uurtje of vier zou het publiek volledig losgaan bij de allerlaatste dj-set van de gastheren wiens albums zich al jaren in mijn ‘meest beluisterde liedjes’-lijst van m’n iPod bevindt. Kortom, het beloofde een topavond te worden. Outfit is zorgvuldig uitgekozen, evenals mijn make-up en de bijbehorende accessoires (lees: roze leren clutchen over-the-top gouden ketting die, zelfs met een zonnebril op, niet onopgemerkt blijft). Niemand die mij die avond van mijn stuk brengt!

Al bij het binnentreden had ik het al in de gaten. Ik was toch iets te overdressed. Met uitzondering van een travestiet die Madonna in de jaren ’90 nadeed, koos het publiek massaal voor de dresscode  ‘casualstudentikoos meets Vero Moda’. Ik was toch echt in dé hipste uitgaansstad van Nederland? Afijn, het ging mij om de muziek. Linea recta haastte ik me naar Zaal 2 waar mijn Canadese dj al –bijna letterlijk– in volle toeren draait. Nu ben ik al wat gewend aan een volle tent, maar Zaal 2 sloeg alles. Amper kon ik een plekje vinden met een volle zicht op wat er op podium gaande was. Na een drankje was ik toch goed en gesettled, en besloot voor de rest van de dj-set maar nergens anders heen te gaan. Alsof dat kon. Argwanend keek ik naar een overenthousiast meisje en dito vriend die zich tussen mij en andere feestgangers probeerden te nestelen. Weg zicht. Op datzelfde moment wordt een bekend liedje gedraaid waarop iedereen uit hun dak ging. Zo ook hypermeisje en vriend. Bij de tien sprongen die ze maakte, trapte ze precies negen keer op mijn linkervoet. AU!

Ergernis nummer 1 bij uitgaan en concertbezoek: mensen die vlak voor je neus staan, te hard babbelen en vervolgens met hun elleboog of voet flink uithaalt op je lichaam wanneer hun favoriete stukje komt. Mijn dj-set was min of meer geruïneerd. Nadat ik haar erop gewezen had dat mijn pijnlijke voet het gevolg is van haar mislukte pogo uitvoering, en zij reageerde met onverstaanbare woorden (“Ja, maar… zij…. Ook duwen…”), besloot ik naar het toilet te gaan. Er wordt aan mijn arm gegrepen. “Hey!” Ik keek in de ogen van een onbekende. Ik keek hem vragend aan. “Dame, waar ga jij naar toe? Mijn casa is deze kant op hoor.” Een brede glimlach en een gouden tand kwamen me tegemoet. Daar ik al mijn ergste openingszin ooit in de Escape heb meegemaakt (“Klopt het dat Aziatische meisjes onwijs luidruchtig zijn in bed?”), was ik niet echt gecharmeerd noch ergerlijk overrompeld. “Mijn vriend wacht buiten op me,” zei ik glimlachend terug. En dat was ook zo.

Je hebt womanizers, en je hebt stiekeme womanizers. Net als de grap van Najib Amhali waarbij hij ‘stiekem’ met een meisje danst, heb je ook van die foute versierpogingen die stiekem worden gedaan. Terwijl ik in Zaal 1 nog een drankje deed, en genoot van een live optreden, voelde ik kleine tikjes tegen m’nbips. Het was druk, dus ik keek er niet van op. Niet veel later ontving mijn zuidelijke linker cheek een zachte, maar duidelijke mep. Goh, de linkerhelft vanm’n lichaam had wel erg veel verduren die avond. Ik keek naar achteren en zag gast ter hoogte van mijn neus in zijn eentje aan het dansen. Ik zocht enige oogcontact met zijn glazige ogen, maar hij keek snel weg. Smooth operator hoor. Ik verliet de zaal.

Na een uurtje of vier dansen/drinken/hangen, besloot ik huiswaarts te keren en niet te wachten op de langverwachte eindset van de gastheren. Ik had het helemaal gehad. De drukte (feest bleek later totaal uitverkocht), de zoveelste vluchtpoging van rare nachtvogels en de pijnlijke voeten waren mijn vrijdagnacht niet meer waard. Het was eindelijk weekend en de rust die ik nodig heb van een lange week was overal maar nergens in de Maassilo te vinden.So what als ik voor slap word uitgemaakt. Je weet wanneer je in de herhaling valt wanneer alles je te bekend voorkomt. Nu rest er nog een probleem, hoe kom ik om half vijf ’s nachts weer in m’n bedje in Amsterdam?

By Roseline

GEEN REACTIES