Doorgaans ruikt het catacomben van stadions naar oud zweet en opgedroogd bier. Dikke oude mannen dringen zich in drommen zo snel mogelijk de trappen op, schreeuwend van enthousiasme en alcohol. Luide zangkoren boezemen angst in en gezinnen snellen zo snel mogelijk naar hun stoelen.

Dit alles geldt niet voor het station Smart Araneta Coliseum in de Filipijnse hoofdstad Manila. Hier staat men voor de ingang rustig te wachten om naar binnen te gaan. Daar controleren stoer uitziende bewakers in een iets te strak shirtje de tassen van elke bezoeker door verveeld met een stok door de tassen te gaan, zonder daadwerkelijk te kijken wat erin zit.

Nadat ook de kaartjes zijn gecontroleerd, verandert er niets aan de bedaarde houding van de honderden bezoekers. Men heeft de tijd en neemt die ook. Op een handjevol fanatieke supporters na, zo’n twintig tot dertig per team, komt iedereen hier voor een ontspannen dagje sport. Dan ga je door een deur het stadion in en belanden we in een oogverblindend licht. De donkerrode treden zijn omlijst met fluorescerend gele lijnen en leiden ons naar een plaats net boven de onderste rij bezoekers.

Het is nog rustig op de tribune als de eerste wedstrijd begint. Dát de wedstrijd begonnen is, is moeilijk te missen. De basketballers rennen heen en weer en de goals vliegen om je oren, na vijf minuten staat het 11-7. Voor iemand die Europees voetbal gewend is, is dat een wereld van verschil. Wat niet verschilt is de liefde en de spanning waarin de toeschouwers praten en kijken naar hun team. Jaloers tandenknarsend staat een groep studenten te kijken naar de uit de kluiten gewassen mannen, die doorgaans een basketbalteam vormen. Filippino’s, worden doorgaans als een klein volkje beschouwd, maar toeschouwer Jenna lacht erom: “Wij zijn kleine mensen, maar onze nationale sport is basketbal. De grootsten van het land spelen in de beste teams!” Verder mag elk team één uit het buitenland geïmporteerde speler hebben en is het tactisch gezien juist goed één kleine snelle speler te hebben. Hier is basketbal, net als in de Verenigde Staten, al een belangrijke sport op de universiteit.

Op Ateneo de Manila aanbidden de supporters hun spelers die al voor de vijfde maal op rij kampioen geworden zijn. Het is dan ook gemakkelijker een directeur van de universiteit te spreken dan één van deze plaatselijke superhelden. In het stadion zit de eerste helft erop. Bij dit typisch Amerikaanse spel verwacht je cheerleaders in de pauze, maar dat mag je op je buik schrijven.

De pauzes worden opgeleukt met kleine spelletjes waarvoor de toeschouwers zich op kunnen geven. Zo worden twee toeschouwers als ton rollend over het veld geduwd, waarna ze – duizelig als ze zijn – moeten proberen te scoren in de baskets. Twee andere mannen worden aan elkaar gebonden en moeten al touwtrekkend proberen te scoren. De één in de ene basket, de andere natuurlijk in de andere. Als de wedstrijd weer begint is de Amerikaanse sfeer weer meteen terug. Jongens van allerlei fastfoodketens komen langs om hun waren te verkopen. Het enige dat we missen is een ijskoud biertje. Pas als de pizzajongen aan de enige twee Europeaanse meisjes in de zaal komen vragen of zij uit willen gaan met een speler, besef je dat je niet in het westen bent. De arme jongen was op queeste gestuurd door de moeder van een speler en droop na een simpel afwijzend ‘nee’, teleurgesteld af. Wij zijn gefascineerd door de Aziatische cultuur, maar zij zijn zeker net zo gefascineerd door ons. Uiteindelijk wordt de eerste wedstrijd door Alaska Aces gewonnen van Baroko Bull met 77-73; Petron won de tweede wedstrijd van Ginebra met 105-90.

De tekst is gebaseerd op de wedstrijden Alaska-Baroko Bull en Ginebra-Petron van zondag 17 februari in het Smart Araneta Coliseum in Manilla, de Filippijnen.

Door Tahné Kleijn en Tessa Kuipers

Biografie:

Tahné Kleijn en Tessa Kuipers vormen samen het dynamische duo TK2. Door de combinatie van beeldende kunst en grafisch ontwerp balanceren zij continu op de scheidslijn van het autonome en het toegepaste. Ze zijn op zoek naar ervaringen waarbij ze elkaar kunnen en laten beïnvloeden. De verschillende interesses maken dat er altijd door twee invalshoeken naar verhalen gekeken wordt. Ze dagen elkaar uit om zowel elkaars als gezamenlijke grenzen te overschrijden.

GEEN REACTIES