Volgens een goede vriend van mij is mijn bestaan op zich een blunder. Sommige mensen hebben talent voor sport, anderen weer aanleg voor techniek, en ik… ik baken traditiegetrouw mijn territorium af als ongewild entertainmentobject. Op de momenten die vragen om een goede eerste indruk lijk ik wel sociaal contactgestoord en ook de zwaartekracht blijft een gewaagde tegenstander. 

Uit onderzoek van Psychologie Magazine blijkt dat mensen er steeds meer van genieten om elkaar finaal in de fout te zien gaan. En nog prachtiger is het leed wanneer een succesvolle vriend of vriendin een blunder begaat. 39% van de ondervraagden heeft aangegeven hier stiekem erg van te genieten. Bovendien blijkt uit het onderzoek dat 35% een collega maar al te graag ziet falen.

Pijnlijk genoeg ben ik het klassieke voorbeeld van zo’n blunderdwaas. Ik ben allergisch voor parfum, alsof ik voorbestemd ben om te stinken. Wanneer ik in mijn koppigheid het toch opspuit, verschijnt na enkele uren een zuigzoenvormige allergische reactie in mijn hals. Er schijnt een causaal verband te heersen over mijn existentie en zoet leedvermaak.

En ja hoor, het is weer zover. Na een avondje stappen besluiten een vriendin en ik nog even een hapje te eten, waarna de zonsopgang onze ogen prikkelt, en zij een duif spot. “Laten we hem vangen!” Onze feestelijke mentaal blonde mentaliteit was kennelijk nog niet verdwenen en ik kijk toe hoe ze het beestje eerder weg aan het jagen is dan hem te vangen. “Nee joh, dat doe je helemaal verkeerd”, zeg ik zelfverzekerd. “Bovendien houd jij alleen van dieren als ze op je bord liggen, dus blijf maar bij ‘m uit de buurt. Ik vang hem wel. Je gaat op zijn niveau zitten en maakt persoonlijk contact. Roekoe, roekoe…” Een onophoudelijk luid, dierlijk geluid verlaat m’n lippen. Plotseling wordt het raampje geopend in de auto recht naast mij. “Ewa meisje, ben jij sociaal contactgestoord ofzo?!”, waarna een lang geschater volgt. Oftewel, mijn  five minutes of unwanted fame in Eindhoven. Opgerold in foetushouding ga ik in de taxi naar huis, om de schaamte weg te dromen.

Maar waarom genieten mensen zo van elkaars leedvermaak? Waarschijnlijk ligt dat aan de toenemende individualisering. Men is tegenwoordig veel meer op zichzelf gericht en presteren staat steeds hoger in het vaandel. Maar hoe hoger aan de top, hoe dieper de afgrond… En des te harder de pijnlijke zoete val.

Echter is er niets mis mee om mensen te ridiculiseren, dit is juist hetgene wat het leven zo interessant maakt. Maar laten we ook heimelijk om onszelf lachen en niet enkel ten koste van anderen. Laat elke blunder meetellen en onze status als doodnormaal mens prostitueren, die onderworpen is aan het risico om fouten te maken. De enige reden dat iemand een ander uitlacht, is omdat hij hem zelf al eens heeft begaan… Waarbij jij het zal vergeten, maar de blunderaar niet. Remember: karma zal er zijn om je geweten te testen.

Geschreven door Tessa Vijlbrief

GEEN REACTIES