Sasha Baron Cohen, wie kent hem niet? In het verleden verwierf de Britse komiek van Joodse komaf vooral bekendheid door de rol te vervullen van de wannabe-gangster Ali G, de wereldvreemde en ietwat seniele Kazachstaan Borat en de homoseksuele modeverslaafde Oostenrijker Brüno. Na een aantal jaren van relatieve stilte is het woord nu aan zijn nieuwste personage, dictator Aladeen, die al geruime tijd met harde hand regeert in de fictieve Noord-Afrikaanse republiek Wadiya.

In The Dictator reist admiraal generaal Aladeen naar de Verenigde Staten om te onderhandelen met de wereldleiders, met als doel te voorkomen dat er op bestuurlijk niveau wordt ingegrepen in Wadiya, waar hij al jarenlang de onbetwiste alleenheerser is. In zijn eigen land krijgt hij vanwege zijn macht alles voor elkaar, woont hij in een gigantisch paleis, beschikt hij over diverse dubbelgangers en deelt hij het bed met bekende artiesten en Hollywoodsterren (zowel mannen als vrouwen). Eenmaal in de Verenigde Staten probeert zijn rechterhand Tamir hem te laten vermoorden en op die wijze van de troon te stoten, zodat hij de belangrijkste man van Wadiya wordt en Wadiya kan worden hervormd tot een democratie, met als voornaamste doel flinke winst te maken op fossiele brandstoffen.

Het gevolg is een wirwar van gebeurtenissen; zo wordt bijvoorbeeld de baard van Aladeen, toch zijn handelsmerk bij uitstek, afgeschoren en gelooft niemand meer dat hij admiraal generaal Aladeen is, loopt hij de voormalig directeur van zijn nucleaire programma tegen het lijf, vindt hij werk in een multiculturele, extreem biologische supermarkt, wordt hij verliefd en helpt hij een vrouw bevallen. Genoeg te zien dus.

Sasha Baron Cohen is in mijn ogen een heuse komische genie. Desondanks komt dit in The Dictator minder goed naar voren dan in de overige films waarin hij een hoofdrol speelt. Met name een rol als Borat of Brüno, waarbij hij ogenschijnlijk nietsvermoedende mensen interviewt en blootstelt aan zijn rare fratsen, past hem als gegoten. Wat dat betreft lijkt The Dictator meer op Ali G Indahouse (2002), maar komen enkele gemaakte grappen minder goed uit de verf. De nadruk is in dit geval wat meer gelegd op “vieze” grappen dan op grappen die daadwerkelijk goed doordacht zijn (uiteraard is dit niet de gehele film het geval).

Uiteraard zijn er ook pluspunten te noemen. Met name de flinke dosis zelfspot, waarover Sasha Baron Cohen sowieso beschikt, komt ook in deze film weer aan bod. Zo wordt bijvoorbeeld Israël op de korrel genomen, zoals het een echte dictator uit Noord-Afrika of het Midden-Oosten betaamt, terwijl Cohen zelf van Joodse afkomst is. Daarnaast is de manier waarop Cohen zijn personage Aladeen neerzet, op zijn minst knap te noemen. Daarnaast worden allerlei kenmerken van een dictatuur en de mentaliteit van het Midden-Oosten sterk overdreven en aangedikt; zo begint de film met “In loving memory of Kim Jong-il”, wint Aladeen de eerste “democratische” verkiezingen in Wadiya met 98,8% van de stemmen en vraagt hij zich af waar de prullenbak is, wanneer hij een vrouw heeft geholpen met de bevalling van, naar blijkt, een dochter.

Al met al kan er gesteld worden dat The Dictator een vermakelijke film is. Minder goed dan het vorige werk van Sasha Baron Cohen, maar als je zin hebt in een gezonde dosis humor zeker de moeite waard.

Bekijk hier de website van Wadiya: www.republicofwadiya.com

TinYee Tang

GEEN REACTIES