Daar stonden we dan, twee Chinese meisjes die zo op het eerste gezicht misschien wel erg verdwaald leken te zijn in het grote Philips Stadion. Wachtende op misschien wel één van de grootste artiesten uit Brabant. Inderdaad, wij waren één van de 34.000 toeschouwers die aanwezig waren bij de jaarlijkse terugkomende concertenreeks van Guus Meeuwis, oftewel “Groots met een zachte G”.

De Groots met een zacht G concerten staan al vijf jaar garant voor een groots feest met een prachtig decor en een geweldige sfeer. De vele hits van de Brabantse zanger worden afgewisseld met verschillende muzikale verrassingen in een energieke show vol vaart en plezier. Of zoals vele de concerten bestempelen; ‘het Grootste feest van Nederland!’

Als intro zagen we een kort filmpje waarin er een parodie gemaakt was van hoe muziek het leven van hem, zijn broers, vader en zelfs opa beïnvloed had. En langzamerhand werd de spanning opgebouwd en zagen we vanuit het niets Guus vanuit het podium omhoog komen. Om daarna geheel toepasselijk te startten met het nummer “Ik wil nog niet naar huis”. Er werd meteen een signaal afgegeven, dat het nog wel eens een erg gezellig avondje uit zou kunnen worden.

Zelf was ik me er ook totaal niet van bewust dat deze kaarten erg kostbaar waren, omdat de kaartverkoop schijnbaar één jaar van te voren al van start gaat. En deze dan heel gauw weer uitverkocht zijn. De recentste update voor zijn shows in 2012, is dan ook dat de eerste twee geplande concerten praktisch al uitverkocht zijn. Maar via werk kreeg ik dus de kans om last minute toch bij zijn afgelopen concert te zijn.

Het stadion was dan ook compleet verbouwd tot een heus muziekpaleis. Met gigantisch grote schermen, zodat iedereen in het publiek niks van deze show zou kunnen missen. En nog twee grote looppaden die dwars door het veld liep. Zo kon hij dan iedereen die in de buurt stond van deze paden, even netjes een handje schudden. De gehele show had een ontzettend relaxte sfeer. Ruim twee en een half uur had hij ons vermaakt met de liedjes waar hij beroemd mee is geworden. Vermakelijk was ook om allerlei poncho’s uit tassen tevoorschijn zien komen bij het lied “Het dondert en het bliksemt”. Voor de niet-kenners, het is een lied waar er altijd met bier gesmeten wordt. Vandaar dus ook de poncho’s . Daarna werd de sfeer alleen maar nog relaxter toen de guest act. Doe Maar met zijn reggae acts het podium opkwam.

Aan het einde van de avond kwamen de ‘oude klassiekers’ die ik gelukkig ook nog kende. Er werd luidkeels meegezongen met liedjes als  ‘Kedeng kedeng’ en ‘Het is een nacht’. Bij het laatste lied was het zelfs als volgt dat hij zelf niet eens meer meezong, maar puur als een achtergrondbandje de rest van het publiek ging begeleiden.

Al met al hebben ze er zeker voor gezorgd dat ik deze avond een gezellig feestje had in het grootse Philips Station. Die ook zeker niet te vergelijken is met de concerten die ik eerder heb meegemaakt. Misschien dat ik volgend jaar ter vergelijking ook maar eens naar de Toppers concerten moet gaan. Puur om te zien of dat ook zo’n feestje is… Of misschien wel gestoorder.

By Irene Quah

GEEN REACTIES