“I saw your face in a crowded place 
And I don’t know what to do
Cause I’ll never be with you”

James Blunt- You’re beautiful

Het was een zachte lenteavond tijdens 2006. Ik stond in een overvolle metro ergens in Berlijn, te midden van al mijn klasgenoten. We zaten halverwege onze culturele werkweek, een buitenlands tripje dat traditie is voor alle 5e VWO klassen. Sommigen waren nog wat broeierig van de waterpijp die we hadden gerookt, anderen praatten honderduit en maakten flauwe grapjes in de trant van “Gegen die Mauer” en een enkeling zat op en neer te stuiteren dankzij een overdosis Redbull. De metro stopte bij een volgende halte. En toen zag ik hem. Buiten op het perron zat de look-a-like van Michael Scofield, compleet met tatoeages, schattige flapoortjes, maar vooral met dezelfde intense, sexy uitstraling. Onze blikken kruisten elkaar tegelijk en op dat moment leek het net alsof de wereld om ons heen even vervaagde, de tijd stopte met tikken, enfin, alle clichés kwamen aan bod. Dit magische moment duurde jammer genoeg niet lang: de metro, met mij erin, reed weer verder en liet mijn Mr. Stranger achter op het perron.

Wie kent zo’n moment nou niet? Soms loop je buiten in een bomvolle straat (of in mijn geval, je staat in een metro) en dan heb je een bepaald oogcontact met iemand, dat anders is dan normaal. Het is een soort onverklaarbare aantrekkingskracht dat, onverwachts, erbij komt kijken. Maar tenzij je in een extra mint kauwgomreclamewereld leeft waar je met je superfrisse adem je telefoonnummer op het metroraam kan schrijven, zit het er meestal niet in dat je deze sexy donderslag bij heldere hemel nog ooit later terug gaat zien.

In een enkel geval is dit echter wel gelukt. Een vriend van me, laten we hem voor het gemak Tim noemen, was op een podium in een discotheek het meisje van zijn dromen tegengekomen. Tim was lekker met zijn vrienden aan het dansen, totdat hij vanuit zijn ooghoeken iemand zag vallen. Om één of andere duistere reden –ik gok tequila- verloor het meisje haar evenwicht, maar dankzij de snelle Spidermanreflexen van Tim kon hij haar van een genante val behoeden: een echte prince charming to the rescue! Het meisje in kwestie bedankte hem en ging daarna weer terug naar haar vriendinnen. Ze bleef nog wel de hele tijd zijn kant op kijken, wat hem verlegen maakte en toen hij eindelijk genoeg moed had verzameld om op haar af te stappen, was ze spoorloos verdwenen. Facebook, MSN, ping of zelfs namen werden niet uitgewisseld en Tim kon zichzelf wel voor zijn kop slaan. Achteraf gezien was het beter geweest dat Tim’s verhaal hierbij zou eindigen, maar omdat ik een ouderwetse romanticus ben, hielp ik hem destijds met het opsporen van zijn Mystery Girl. Ik plaatste een oproep op het internet en tot onze grote vreugde reageerde Mystery Girl binnen een dag of twee al.

Hoe liep het verder af, zul je, je nu vast bedenken. Ik kan er lang over uitweiden, maar kort gezegd bleek Mystery Girl een heks te zijn met de persoonlijkheid van een wrat en nadat arme Tim de realiteit had geaccepteerd, kotste hij haar ook uit. Hierdoor ben ik gaan nadenken. Misschien zijn al die Mr. Strangers en Mystery Girls helemaal niet zo geweldig als we denken, omdat door een momentopname een bepaald droombeeld ontstaat met torenhoge verwachtingen. Natuurlijk, ik geef toe: eenmaal terug in Nederland heb ik wel eens aan mijn Berlijn-sentiment gedacht. Stiekem hoopte ik dat hij een getalenteerde muzikant zou zijn en dat ik hem die avond tot een hit had geïnspireerd, die overal internationaal bekend zou worden, zodat ik naar zijn concert kon gaan en hem backstage kon verrassen: “Hellooo, it is me you’ve been looking for!” Maar helaas. Het enige soortgelijke liedje dat tijdens die periode in de hitlijsten kwam was You’re Beautiful, maar James Blunt heeft nooit op een metrostation lief naar me gelachen. Ik heb me er dus bij neergelegd: mijn Mr. Stranger, zoals alle andere Mr. Strangers en Mystery Girls, was alleen daar op het moment. En misschien is dat maar goed ook. Want de dromerige en romantische suckers onder ons, kunnen door dat ‘ene magische moment’ –wat eigenlijk vooral een fantasie is- uit het oog verliezen wie de échte personen zijn die onze hartjes een slag laten missen. Soms moet je ze nog ontmoeten. In andere gevallen ken je ze al, maar moet je ze nog zien te ontdekken; de Mr. Been There All Along (en voor de mannen, de Ms. Been There All Along). Dit type jongen is eigenlijk vrij onopvallend al tijden terug mijn leven in geslopen, maar pas na lange tijd vielen de schellen van m’n ogen –soort tegenovergestelde van continu de roze bril op hebben- en zie ik nu pas in wat een schattige, leuke en aantrekkelijke jongen het is geworden. Zo’n Mr. Been There All Along brengt uiteindelijk veel meer mijn hoofd op hol, dan alle Mr. Strangers bij elkaar.

By Thuy-Anh Dinh

GEEN REACTIES